| | Den salz’ i aus.
|
| 1 | | Der alte Anderl ziagt scho lang |
| 2 | |
Am Lehrer d' Orgel auf. |
| 3 | |
Er bild' si' drauf aa ebbas ei, |
| 4 | |
Daß er in's Chor darf nauf. |
| |
|
| 5 | |
Doch letzthin hat der Lehrer ean |
| 6 | |
Ganz sakrisch scho vergrimmt; |
| 7 | |
Er hat 'n Anderl g'schimpft a weng, |
| 8 | |
Weil er so spat oft kimmt. |
| |
|
| 9 | |
Ganz gifti geht der Anderl hoam: |
| 10 | |
»Den Lehrer kriag i scho; |
| 11 | |
Paß auf!« sagt zu der Alten er, |
| 12 | |
»Den salz' i aus, den Moo. |
| |
|
| 13 | |
Am Sunnta, wenn er's Hochamt spielt, |
| 14 | |
– Doch sag's net ummanand – |
| 15 | |
Ziag i eam auf a Requiem; |
| 16 | |
Na g'langt er mit der Schand!« |
| | | |
| | | Max Hofmann |
| | | |
| | | |
| | | Die Deutsche Gedichtbibliothek |
| | | https://gedichte.xbib.de/ |
|
|

|